Oeverloos ouwehoeren over Osdorpoever

Ja ik leef nog! Zit een beetje in een dip. Studie gaat kut, teleurgestelde ouders, liefdesverdriet en dan is gister ook nog eens mijn poes overleden. Like it was 911 all over again. Maar in een keer schoot het door mijn hoofd: 'Kom op Freek positief denken!' (instantedit: En stoppen met het quoten van Hans Teeuwen) In zulke zwarte tijden denk ik altijd aan mijn grote voorbeeld: de gemeente Amsterdam.




Ook bij de gemeente Amsterdam gaat wel eens wat mis. Maar hoor je ze klagen? Hoor je ze miemen? Zitten ze bij de pakken neer? Neen! Karakter tonen! Geen probleem te gevoelig of te moeilijk, de gemeente Amsterdam vindt altijd een oplossing. Ik zal een goed voorbeeld geven. In Amsterdam heb je een regio die de westelijk tuinsteden heet. Persoonlijk vind ik dat een vrij slechte naam voor een regio waar 70% van de inwoners het moet doen met een Frans Balkon of minder, maar goed. Hier ligt dus een plas water en het leek de gemeente wel grappig om daar te bouwen. Bakstenen aan het water dat is een gouden combi dat weet iedereen.

Maar daar was niet iedereen het mee eens. Een stel diehard wandelfetisjten zijn woedend dat hun wandelroute wordt volgebouwd. Ze zijn zo boos dat ze verenigd in een vereniging de gemeente zwaar onder vuur nemen. Best een probleem voor de gemeente Amsterdam. Zeker wanneer je bedenkt dat de naam van die vereniging begint met 'Vrienden van..' Geloof me, als je een keer merkt dat je een discussie aan het verliezen bent zeg dan deze toverspreuk: 'Moet je goed luisteren, ik sta hier wel als vriend van (Vul hier onderwerp in)' Gegarandeerd succes.

Dus hoe lost de gemeente dat op?
1. De meest gevoelige punten jaag je er in stilte doorheen.
2. Vervolgens begin je een charme offensief dat het tegendeel beweert, desloterplasisvanonsallemaal echt waar!
3. Je ontwerpt daar een reclame bij met een zwaar kinderachtige mascotte
4. Je organiseert een ideeënavond.

Die ideeënavond was een stuk spectaculairder dan ik had verwacht. Er waren zo'n vijftig mensen op deze participerende brainstormsessie afgekomen. En tussen die vijftig mensen zaten een hoop wandelaars. Wethouder Teuling van bouwen en wonen kreeg een hoop weerstand. 'Vanavond gaan we een visie ontwikkelen, zodat er een goed beeld komt!' begon ze nog hoopvol. De zaal begon als reactie hierop boe te roepen. 'U speelt onder een hoedje!' riep iemand. 'Bij andere ideeënavonden zijn we gewoon in de maling genomen!' en 'Oevers onbebouwd!' De enige die wel wat voor verandering voelde was een vrouw in een rolstoel. Zij vond de oevers veel te gevaarlijk voor rolstoelers. Maar zij was dan ook geen lid van de wandelclub denk ik.

De volgende spreker was Hilde Blank directrice van adviesbureau BVR, gespecialiseerd in stedelijke ontwikkeling en dergelijken. Maar naar haar verhaal heb ik eerlijk gezegd niet zo goed geluisterd. Ik kreeg mijn twijfels toen ze zei: 'We zijn op zoek naar ingrediënten vanuit de wijk om samen een plan te maken .' Maar toen ze glashard beweerde dat ze niet naar de oevers had gekeken met het idee 'goh hier gaan we iets bouwen' haakte ik af. Tuurlijk willen jullie daar bouwen, waarom zijn jullie anders ingehuurd!

Misschien om ingrediënten te verzamelen. Iedereen kreeg bij binnenkomst een enveloppe met stickers. In elke hoek van de ruimte was een wereld ingedeeld. Zo had je houten wereld een groene wereld en een zand wereld. Elke wereld bestond uit een bord met verschillende keuzes erop. Zo kon je bij de groene wereld een sticker plakken op de rozentuin, een gazon, kinderboerderij, nou goed je hebt nu wel een beeld toch? Het probleem was een beetje dat de wandelaars geen enkele verandering wilden.

Voor mevrouw Teuling was dat overigens geen verassing. 'Mensen staan in het begin altijd met de hakken in het zand. Maar als we straks met drie uitgewerkte plannen komen zullen mensen wel enthousiast worden.' Over de oorzaak van de onvrede is ze duidelijk. 'Veel mensen die vanavond aanwezig zijn wonen in de torenflats vlak aan de plas en die denken dat ze een alleenrecht hebben op het water en dat is niet zo, de plas is van iedereen.' Brandende vraag is dan of het niet slimmer is om de bevolking te raadplegen wanneer er drie uitgewerkte plannen liggen en die zeikerds op dit moment te negeren. Maar dat ziet Teuling geheel totaal anders. Ze verwacht dat door de ideeënavonden er meer goodwill wordt gekweekt. 'Wanneer we zomaar ineens met drie plannen komen dan is het helemaal een overval!'

En waar ik mijn stickertjes op heb geplakt? Op het strandpaviljoen, café en club. Want mevrouw Teuling heeft wel gelijk: Deze plas kan zoveel beter. Het is momenteel een niemandsgebied met een strook fietspad, strook beton, strook gras en weer een strook beton. Ik zou de wethouder dan ook sterk willen aanraden niet teveel tijd te besteden aan de wandelaars en gewoon door te pakken. De meeste klagers behoren tot de vroeger-was-alles-beter generatie en zouden het liefst nog de florijn terug willen. Gebruik uw participatie vaardigheden liever om uw collega's in de provinciale Staten op andere gedachten te brengen. Want daar zitten de echte wandelaars.

Creatief vliegwerk in Slotervaart

Slotervaart loopt na te smeulen. Hele volksstammen zijn de wanhoop nabij, en de tentamens zijn nog dichterbij. Wat kan je dan nog als positieve blokker? Nou gewoon, van Groningen tot Zeeland door het land trekken. En spontaan aanbellen bij Hollandse voordeuren op zoek naar verrassende, ontroerende of opmerkelijke verhalen. Op de lijn Zwolle-NAP komen we vandaag aan op.... Vliegbasis de Huygens in Slotervaart.

Vliegbasis Huygens is niet echt een vliegbasis maar meer een bedrijvencentrum. Maar let wel, een bedrijvencentrum met een visie. En ik citeer 'De Huygens is de uitvliegbasis voor startende ondernemers. Bedrijven in de vliegbasis hebben een sociale missie. Ze zoeken actief aansluiting met de omliggende buurt, het onderwijs en de lokale arbeidsmarkt.' Dus als daar geen positief verhaal te vinden is waar dan wel? Zoals dat gaat met bedrijvencentra met een visie was er ook een openingsfeestje. Mooie rode loper voor de deur, schelpen gevuld met een rijstprutje, bier en een dj om het trendy-gehalte op peil te houden.

Een van de mensen die van het begin af aan betrokken is bij de vliegbasis is de ongooglebare zelfstandig ondernemer Maarten de Wolff. Tevens eigenaar van een onuitputtelijke bron enthousiasme zo zal blijken. Bevlogen vertelt Maarten over zijn kindje de stichting Beehive. De woorden broeiplaats, bloeien, creatieve ideeën en honinggraat worden veelvuldig gebruikt. "Beehives moet zich als een honinggraat over de wijk verspreiden." Ik kijk nog een keer naar de Beehive achter ons. Een kantoorruimte met groene schotten en twee rode silo's die als denktanktanks dienen. "Een broeiplaats voor talent in de creatieve industrie." Maarten kijkt me hoopvol aan. Een zelfverzekerde glimlach op de mond zoals zelfstandig ondernemers dat wel vaker hebben. "Het moet nog wel de tijd krijgen om te bloeien natuurlijk." Natuurlijk Maarten ik begrijp je helemaal, Beehive is gewoon dé shit. En waarom ook niet? Waarom zou Slotervaart niet uit kunnen groeien tot het Silicon Valley van de creatieve industrie.

Lichtelijk aangestoken door Maarten loop ik de Beehive binnen. Daar ontmoet ik Joline. Ik weet niet meer zeker of dat echt haar naam is, maar Joline is best een mooie naam toch? Joline is eigenaar van Beautifull Business, gespecialiseerd in guerrilla marketing. Voor de ouderen onder ons dat is een soort reclame die er niet meteen uitziet als reclame, zeg maar dit idee Afijn nou, Joline had er ook heel veel zin in. Geloofde in het concept en was welhaast nog enthousiaster over de Beehive dan ik. En ik stond al ingeschakeld op positieve mode kun je nagaan. Ze verwachte vooral veel van het netwerk dat Beehive moet worden. "Het trekt toch een bepaald soort mensen aan."

En dat klopt wel wanneer je kijkt naar de mensen die op de opening afkwamen. Even de journalisten van Zwolsnieuws.nl (ik ga mijn leven beteren beloofd) niet meegerekend dan. Vooral veel blanke mannen in colbertje vergezeld door zonnebank bruine vrouwen met van die modieuze sjalen om. Zelfs de Colour Kitchen die zorgde voor de rijstprutjes in schelpen was op kok na behoorlijk wit. De buurt moet de vliegbasis nog wat beter leren kennen denk ik.

Maar laten we het positief houden. Wit is ook een kleur, bovendien is de vliegbasis ook thuisbasis van Marokko Media. Op de eerste en tweede etage bleken trouwens vooral architecten bureaus te zitten. En helemaal bovenin zat een deurwaarder. Maar die ging de kantoorruimte weer verhuren. En gelukkig maar, de deurwaarderij is niet de meest creatieve sector. En enthousiaste deurwaarders? Hmm, ik weet niet of Slotervaart daar wel op zit te wachten.

Weer terug beneden bleek er ook bubbeltjeswijn te zijn. Ik kreeg de creatieve smaak weer te pakken. Tijd voor een kijkje in de keuken van Marokko.nl, de grootste digitale Marokkaanse community van Nederland en België. Ik kom zo af en toe op Marokko.nl en dacht altijd dat het een forum was. Maar Othman Salmoun maakt me snel duidelijk dat ik me vergis. Marokko.nl is zoveel meer dan dat. Zo is Marokko.nl ook een reisbureau, een goed doel, Makelaarsbureau, dokter en Yasmina in een! En dat is pas het begin. De domeinnamen ruimtereis.marokko.nl en orgaantransplantatie.marokko.nl zijn al geregistreerd. En ook bij de mensen van Marokko Media proefde ik weer datzelfde enthousiasme als in de Beehive. Goed dat lieg ik, ik proefde de smaak van versgekauwde borrelnootjes. Wat ik bedoel te zeggen is dat ik me prima heb vermaakt tussen al dat enthousiasme in Slotervaart.