sjpelvouten

Zoals je misschien hebt gemerkt staan er nogal wat spelfouten op mijn Blog. De reden daarvoor is mijn diepe afkeer van spellingsregels. Vooral de regelgeving rond het gebruik van dt, t, dd, tt en meer van dat soort ongein irriteert me mateloos. Wie heeft dat ooit bedacht? En leeft die persoon nog? Mocht dat het geval zijn dan pleit ik ervoor om deze idioot acuut standrechtelijk te executeren.


We moeten al zoveel dingen onthouden. Woensdag komt na Dinsdag. Je NS kortingskaart gaat pas in na 9 uur. En het is paardebloem, maar berenklauw. Met het onthouden van de eerste twee heb ik nog wel vrede. Hierin is enigszins een soort logica te ontdekken. Maar die laatste? Begrijpen mensen het woord actie niet wanneer er aktie staat? Wordt een zin onbegrijpelijk wanneer je ervoor kiest een voltooid deelwoord te verwennen met een extra T? Maar helaas denken taalpuristen daar anders over. Het leidtt af schijnt. Bofendien straald er een sekere domhijd fanav, zeggen ze.

Persoonlijk ben ik van mening dat het schrift is uitgevonden om een boodschap over te brengen. En niet om elkaar te controleren hoe goed we de verhernieuwde versie van het groene boekje kennen. Ik was dan ook van plan om vanaf nu af aan elk woord dat ik schrijf fout te spellen, puur uit principe. Als symbolische daad tegen al die taalpuristen die elkaar opgeilen met weer een nieuwe spellingsregel, of uitzondering. Dus had ik vrolijk en blij een blog getikt met allerlei olijke spelfouten erin. Maar toen ik dat terug las begon dat toch ergens te irriteren. Ergens in mij schuilde blijkbaar ook een taalpurist. Uit de tekst straalde eens soort achterlijkheid. Een kinderachtig niveau waarmee ik me op geen enkele wijzen mee wens te associëren. Er zat niets anders op dan me gewonnen te geven en me braaf aan de regels te houden. Dus vandaar:

• Tegenwoordige tijd, normale zinnen: ik [stam], jij [stam]+t, hij [stam]+t

• Tegenwoordige tijd, geïnverteerde zinnen (bv. vragen): [stam] ik, [stam] jij, [stam]+t hij Nooit, never, jamais een d toevoegen aan een werkwoord in tegenwoordige tijd als er nog geen d in stond. En dus ook nooit dt in zo'n geval! Vervang in geval van twijfel het werkwoord door 'werken'. Zo hoor je direct of je een t moet toevoegen of niet.
  

• Bevelen: gewoon de stam van het werkwoord. Geen t toevoegen!

• Voltooid tegenwoordige/verleden tijd: nooit, never, jamais dt! De laatste letter is d of t al naargelang de "regel van 't kofschip". Vergeet deze regel. Vervoeg gewoon het werkwoord in de verleden tijd: "het gebeurde", je hoort een d dus de laatste letter van "het is gebeurd" is ook een d.

• Gij/ge: in de tegenwoordige tijd vervoegen zoals bij 'u' of 'hij'. Dus "gij wordt". Vermijd de verleden tijd, de correcte vervoeging ziet er vies uit en de minder vies uiziende vervoeging is fout :)

• Werkwoorden uit het Engels: vervoegen zoals een gewoon Nederlands werkwoord, met het werkwoord als stam. Dus "ik save, jij savet, hij heeft gesaved". Er zijn wat complicaties, zie de laatste paragraaf van deze tekst.

• Alexander Thomas, 2004 Deze tekst mag niet gekopieerd worden zolang de naam van de auteur vermeld blijft! Denk erom hé! De internetpolitie weet je te vinden!
  

Vanaf nu ga ik mijn leven verbeteren. En mocht je nog een spelfout tegenkomen dan heeft dat niets met domheid of verzet te maken. Dan probeer ik je slechts te verleiden tot een nieuwe spellingsregel/uitzondering.

Het leven gaat niet over rode rozen

Vroeger, in de tijd dat nostalgie nog iets voorstelde, bestonden er nog echte arbeiders. Stoere kerels die tien uur per dag onder de grond zaten, om met blote vuisten de steenkool van de berg af te rammen. Karaktervolle types dus, die niet klaagde maar zwijgend de kost verdienden voor tientallen kindermondjes en moeder de vrouw.





Zo af en toe kwamen al die blauwe overalls bij elkaar om de internationale te zingen, en te luisteren naar een man op een kist. Deze man zwaaide met gebalde vuisten boven zijn hoofd. En tierde met gevoel voor theater op het kapitalistisch tuig en al het andere onrecht in de wereld. En dan zongen ze nog een keer de internationale om vervolgens weer onder de grond te kruipen. Wachtend op de dag dat de rode haan zou kraaien en Nederland vrij zou zijn.

De man op kist bestaat nog steeds, de toon is alleen flink veranderd. Het grote probleem is dat de rode haan niet zo goed meer weet waarvoor hij nog zou moeten kraaien. De slogan 'Arbeiders verenigt u' is vervangen door 'Dit land kan zoveel beter.' En daar wringt het hem. Want dit land kan niet zo heel veel beter meer. De haan heeft al gekraaid voor de WW, WAO, AOW, AWBZ, ZW en al die andere W's. Hoogstens kan er nog wat reparatiewerk worden verricht. Verhoging hier en een nivellering daar. En dat klinkt toch een stuk minder strijdlustig dan een revolutie voor de bevrijding van alle arbeiders.

Ondertussen wordt de PvdA links ingehaald door populistische Maoïsten. Populistisch rechts neemt ze dagelijks zwaar onder vuur. En dan moeten ze het politieke middenveld ook nog eens delen met 3 tot 5 andere partijen. Een onderzoek naar de oorlog Irak gaat er niet komen. De oorlog in Uruzgan gaat intussen gewoon door. Het referendum over de EU grondwet is afgeschoten. En de hypotheekrenteaftrek weggemoffeld. En dan ook nog onder verdenking staan van het manipuleren van een interne verkiezing. Dat laatste is niet zeker. Maar wanneer een underdog met een piepklein verschil wint nadat stemcomputers last kregen van een storing.. We gaan toch niet voor niets weer stemmen met het rode potlood?

Afijn veel woorden om in het kort duidelijk te maken wat er mis is met de Partij van de Arbeid.
Als ze slim zijn houden ze zich de komende maanden stil. Wat deed Balkie toen hij twee jaar geleden op tien zetels verlies stond? Hij glimlachte zuunig, zoals alleen hij dat kan, en legde het de burgers stoïcijns nog een keer uit. Dus niet schreeuwen dat je een kabinetscrisis wilt om het ontslagrecht. maar gewoon je eigen superieure visie verkondigen en hopen dat de economie gaat groeien. Want dat is aan het einde van dag toch waar de mensen naar kijken

Als je maar eerlijk bent hé

Het grote probleem van de landelijke politiek heden ten dagen is dat het plebs de hoge heren in Den Haag niet meer vertrouwd. Het zijn wereldvreemde zakkenvullers die burgers lastig vallen met belastingen en regels. Ze hebben totaal geen idee wat er in de samenleving speelt en ze zijn eigenlijk alleen met zichzelf bezig.



Politici reageren op deze kritiek door hard over zichzelf na te denken. Wat is mijn imago? Wat wil het plebs dan wél horen? Hoe kom ik authentiek over? Het zijn de vragen die de rode draad vormden in de Wouter Tapes. En het zou ook de rode draad geweest zijn bij de Jan Peter Tapes of welke andere tapes dan ook. En het is allemaal wel te begrijpen, maar o zo funest voor de politieke geloofwaardigheid.

En het hebben van een politiek systeem van meerdere partijen is natuurlijk mooi voor minderheden. En dat een minderheidsgroep zoals dieren een stem hebben is natuurlijk verschrikkelijk democratisch. Voor de geloofwaardigheid van de politiek zou een 2-partijen stelsel beter zijn. Gewoon OSM (ons soort mensen) tegen hullie. En wat OSM dan precies inhoud dat vechten we dan onderling wel uit. Geen informatie, formatie of op de koffie bij Bea. Niks van dit alles, gewoon de dag na de verkiezingen duidelijkheid en aan de slag.

Maar voorlopig zitten we met tien verschillende partijen in de kamer en er zit er geen een bij die mijn goedkeuring kan dragen. "Eigenlijk" ben ik een D66-er. Maar ja, tegenwoordig zou ik nog liever bekennen dat ik "eigenlijk" een neus fetish heb dan dat ik een D..jeweetel ben. Nee, D66 ligt op haar sterfbed en een helende messias zie ik niet zo een twee drie opstaan. Ze verloor haar eerste geloofwaardigheid toen van Mierlo in 1994 Minister van buitenlandse Zaken werd en niet Binnenlandse. En sinds Balkenende II kan ik het niet meer opbrengen om een eigenlijke D66-er te zijn.

De laatste verkiezingen waren dus ook weer moeilijk. In het bejaardentehuis waar ik mijn leider mocht kiezen heb ik zeker 10 minuten voor de stemcomputer gestaan. De mevrouw van het stembureau vroeg voorzichtig of ik een beetje op wou schieten. Er had zich inmiddels een kleine rij actief burgerschap achter mij gevormd. Ik glimlachte en zei vriendelijk dat ze haar brutale bek moest houden. Waar haalt ze het lef vandaan om het democratisch proces zo te verstoren? Gewoon geen greintje respect voor het kiesrecht. Maar weer 10 minuten later werd de rij actief burgerschap wel erg lang en bovendien begon de mevrouw van het stembureau toen ook al te dreigen met de politie. Radeloos heb ik toen op de PvdA gestemd. Gewoon een PvdA-er ergens op het midden van de lijst. Als je middelmatig stemt moet je het ook goed doen. 10 minuten later op weg naar huis had ik al weer spijt. Met tranen in mijn ogen ben ik nog terug gegaan naar het bejaardentehuis om mijn stem te veranderen in een blanco stem. Maar daar aangekomen zag ik twee politieauto‘s voor de deur staan, dus toen ben ik maar weer terug naar huis gegaan.

Ik zou zo graag een politicus zien die eerlijk is. En met eerlijk bedoel ik woordenboek eerlijk. Een politicus die midden in verkiezingstijd durft te zeggen "Wat mijn tegenstander hier zegt klopt wel. Als je op mij stemt gaan de gepensioneerden er inderdaad op achteruit. Daar kies ik voor om de kwaliteit van de zorg en het onderwijs te verbeteren." Of die bij het flyeren op straat tegen iemand durft te zeggen "U vindt klimaatsverandering een groot probleem? Dan kunt u beter Groenlinks stemmen, onze partij gelooft daar niet zo in." Een politicus die niet bang is om stemmen te verliezen in ruil voor geloofwaardigheid. Eigenlijk een politicus zoals Bas van der Vlies is. Je kan veel van die man zeggen, maar geloofwaardig is hij wel. Natuurlijk is het naïef te denken dat er ooit een politicus opstaat die een kleine groep gelijkgestemde stemmers verkiest boven een grote massa die hem/haar het voordeel van de twijfel geeft. Het verleiden van de kiezer is nu eenmaal deel van het politieke spel. Maar mocht er ooit een persoon opstaan die zijn geloofwaardigheid belangrijker vindt dan zijn machtspositie. Mijn stem krijgt ie, omdat ik "eigenlijk" wel in eerlijkheid geloof.